Henk Visch / 2023
Henk Visch (Eindhoven, 1950) woont en werkt in Eindhoven en Berlijn. Hij studeert in 1972 af aan de Academie voor Kunst en Vormgeving (Den Bosch) en werkt vervolgens als graficus, tekenaar en als docent aan de Rijksakademie voor Beeldende Kunst (Amsterdam), de Jan van Eyck Academie (Maastricht), de Staatliche Akademie der Bildende Kunsten (Stuttgart) en de Kunstakademie Münster.
In 1981 heeft hij zijn eerste expositie met sculpturen, waarna vele solo- en groepstentoonstellingen in binnen- en buitenland volgen. Visch vertegenwoordigt Nederland op de Biënnale van Venetië (1988), neemt deel aan Documenta IX in Kassel (1992) en is winnaar van de Kunstpreis Darmstadt (Duitsland, 1991), de Prins Bernhard Cultuurfonds Cultuurprijs Noord-Brabant (2000) en de Jeanne Oosting Prijs (2018). Zijn werk is opgenomen in museale, bedrijfs- en privécollecties en zijn beelden zijn op veel plekken in de publieke ruimte te bewonderen. Ook in Apeldoorn; niet alleen in het Sprengenpark, maar ook tegenover het Paleis Het Loo, waar zijn Nationaal Canadees Bevrijdingsmonument (2000) staat.
Verbeelding en poëzie
Visch’ oeuvre varieert van speelse poëzie tot engagement en van een indrukwekkende omgang met materiaal tot naar surrealisme neigende tijdloosheid. De onbeweeglijken, Noch einmal, Morgen is alles anders: voor een kunstenaar die het woord een parasiet van het beeld noemt, hanteert Visch tot de verbeelding prikkelende titels, die onlosmakelijk verbonden zijn met de beelden.
Geniale eenvoud
Zijn werken zijn in hun geniale eenvoud onmiddellijk herkenbaar als van zijn hand. Ze vormen een familie van mensfiguren of van menselijke ledematen, zijn altijd rond en sterk gestileerd. Hun pose, kwetsbaarheid, ingetogenheid en dans met balans dient als spiegel voor de kijker.
Vervreemding en verwondering
Vanaf het moment dat hij zijn entree maakt, eist Visch zijn eigen plek op. Zijn beelden zijn narratief en figuratief en nog altijd bewandelt hij hetzelfde boeiende pad, waar de vervreemding de weg wijst. Zijn androgyne beelden zijn weinig en veel tegelijk: ze ogen eenvoudig, maar bieden tegelijk een cocktail aan humor, troost, verwondering, melancholie en poëzie.
De badmeester | 2024
Henk Visch: “Toen ik in het Sprengenpark liep om een plek te zoeken voor mijn beeld, werd ik getroffen door het stroompje water. Dit water kwam ooit uit in het voormalige badhuis van Het Loo. Ik wist meteen dat dit de juiste plek voor De Badmeester was.”
Het meer dan drie meter hoge bronzen beeld De Badmeester is een bestaand beeld uit 2015, dat eerder de titel De Architect van de kunstenaar kreeg. “De titels van mijn beelden zijn niet in marmer gebeiteld. Ik treed een nieuwe situatie steeds met een open en nieuwsgierige blik tegemoet. Omstandigheden waarin ik mijn beelden toon, wijzigen en daar hoort soms een nieuwe titel bij.”
Het Sprengenpark heeft Visch ook geïnspireerd tot een nieuwe manier van plaatsen van zijn buitenbeeld: in de diepte. “Het is een uniek project, ik heb dit nog nooit eerder zo gedaan met een van mijn beelden.”
De Badmeester is samen met de beelden van de overige winnaars te zien in het Apeldoornse Sprengenpark (Sprengenparklaan, tussen de Asselsestraat en de John F. Kennedylaan). Een overzicht van deze beelden vind je op de plattegrond, waar ook een korte wandelroute op is aangegeven.
Plastische én lineaire ring
Sieraadontwerper Evert Nijland (1971) combineert verschillende materialen en disciplines van de toegepaste kunst met elkaar zoals glas, textiel, hout, keramiek en metaal. Diens kernwaarden zijn de liefde voor handwerk en het integreren van nieuwe technologieën. Nijland werkt veel samen met gespecialiseerde vakmensen en bedrijven om zijn beelden te kunnen realiseren. Al sinds zijn jeugd is hij gefascineerd door het werk van Henk Visch omdat het zo divers, sensueel, poëtisch en rijk in materiaalgebruik is en daarmee in groot contrast staat met veel minimalistische en abstracte kunst van de jaren tachtig.
Over zijn ringontwerp zegt Nijland: “Uitgangspunt voor mijn ontwerp is de combinatie van vorm en lijn die vaak voorkomt in het werk van Visch. Zijn werk is uitgesproken plastisch of juist heel lineair. Daarnaast herken ik een universele taal en verwijzingen naar geometrie die in de natuur voorkomen maar ook in vroeg-Keltische kunst. Voor de ring heb ik Out of Depths into the Light (1984) en Within the Unknown (2011) gecombineerd en een 3D-ontwerp gemaakt van een gefacetteerde steen die opgebouwd is uit onregelmatige driehoeken waar een aantal tekens in gegraveerd is. Het 3D-ontwerp is uitgevoerd in aluminium en koud-email.”
Zondag
Het is zondag
wandelaars zitten op bankjes,
converseren over de sinus en de cosinus van de kus,
de tangens van het verlangen.
Ze doen hun ogen dicht en denken aan onbekenden,
x, y …
De zon schijnt,
kleine hypothesen gonzen in het warme middag licht,
de zuivere waarheid slaapt.
Alles is nietswaardig en op een fractie na volmaakt,
en ver weg, oneindig ver weg, tussen de wilde ellipsen
en de rode parabolen,
zwemmen kinderen
in een bocht van een rivier.
Toon Tellegen (1941)
Brigitte Bloksma, Hendrik Driessen, Jannet de Goede, Maartje Korstanje en Marina de Vries.
